Η ιστορία της θεσμοθέτησης του δικαιώματος των ανάπηρων ατόμων στην Προσωπική Βοήθεια στη χώρα μας μοιάζει πρόσφατη και σύντομη, η αλήθεια όμως είναι πως είναι μακρά και χάνεται σε βάθος δεκαετιών. Πρόκειται, άλλωστε, για ένα αναγνωρισμένο από διεθνείς συμβάσεις δικαίωμα, που εξασφαλίζεται μέσω της παροχής Προσωπικών Βοηθών στα περισσότερα κράτη-μέλη της ΕΕ και ανά τον κόσμο από τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 και συνεχίζεται με επιτυχία μέχρι σήμερα. Στις αρχές του 2000, όντας ακόμη ανήλικος, πληροφορήθηκα τον τρόπο λειτουργίας διαφόρων συστημάτων Προσωπικών Βοηθών άλλων χωρών και το πώς αυτά συντελούν στην Ανεξάρτητη Διαβίωση των ανάπηρων ατόμων και αντιλήφθηκα αμέσως πως είναι κάτι που το χρειαζόμαστε και στην Ελλάδα. Την εποχή εκείνη, μόνο λίγοι άνθρωποι στη χώρα μας γνώριζαν την έννοια της Προσωπικής Βοήθειας και προετοίμαζαν το έδαφος, εντός της κοινότητας των ανάπηρων ατόμων, για τη διεκδίκηση αυτού του δικαιώματος. Από την πλευρά μου, δικτυώθηκα με τους ευρωπαίους πρωτοπόρους της Ανεξάρτητης Διαβίωσης, συμμετείχα στα συνέδριά τους, είδα από κοντά πώς ζουν εκείνοι με Προσωπικούς Βοηθούς και όταν αισθάνθηκα πως γνώριζα αρκετά αναζήτησα και άλλα ανάπηρα άτομα στην Ελλάδα που να γνωρίζουν το θέμα και να είναι διατεθειμένα να κάνουμε μια ομαδική, συντονισμένη και δυναμική προσπάθεια διεκδίκησης αυτού μας του δικαιώματος στη χώρα μας. Τελικά, αποδείχθηκε πως μόνο έξι άνθρωποι από όλη τη χώρα συναποφασίσαμε να αφοσιωθούμε σε αυτόν τον σκοπό, να ξεκλέβουμε χρόνο από τις σπουδές, τις εργασίες μας και την προσωπική μας ζωή για να προωθούμε τις αξίες της Ανεξάρτητης Διαβίωσης μεταξύ των ελλήνων ανάπηρων ατόμων, της ευρύτερης κοινωνίας, των ανθρώπων που βρίσκονταν στα κέντρα λήψης αποφάσεων της χώρας και, παράλληλα, να διατηρούμε στενή επαφή και συνεργασία με τους έμπειρους ευρωπαίους εταίρους μας. Έξι νεαροί ανάπηροι άνθρωποι που μαχόμασταν, σε ένα κλίμα άγνοιας και άρνησης, για όλα ανεξαιρέτως τα ανάπηρα άτομα της Ελλάδας, για ένα θεσμοθετημένο δικαίωμα που στον υπόλοιπο κόσμο το απολαμβάνουν εδώ και πολλές δεκαετίες. Όταν ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με ρώτησε στην πρώτη μας συνάντηση, το 2019, ποιο ήταν το πιο επείγον που έπρεπε να γίνει στη χώρα για τα ανάπηρα άτομα ώστε να το εξαγγείλει, του μίλησα για ένα σύστημα Προσωπικών Βοηθών και για το πώς αυτό θα συντελέσει στην ανεξαρτητοποίηση των ανάπηρων ατόμων, ώστε να έχουν πλέον τον τρόπο να διεκδικήσουν τη συμμετοχή τους στην απασχόληση, στην εκπαίδευση, στην κοινωνική και οικογενειακή ζωή. Η πιλοτική παροχή Προσωπικής Βοήθειας ξεκίνησε στη χώρα μας τον χειμώνα του 2023. Σήμερα, 2.250 ανάπηρα άτομα είναι ωφελούμενα του προγράμματος και έχουν το δικαίωμα να προσλάβουν Προσωπικούς Βοηθούς της αρεσκείας τους, των οποίων η αμοιβή καλύπτεται πλήρως. Το 2025 αναμένεται να ολοκληρωθεί η πιλοτική εφαρμογή και, αφού αξιολογηθεί αυτή η φάση και απαλειφθούν οι παθογένειες που αναδείχθηκαν, η χώρα θα προχωρήσει σε μια πάγια και καθολική παροχή σε όσους τη χρειάζονται. Το δικαίωμα στην Προσωπική Βοήθεια ήρθε στη χώρα μας με μεγάλη καθυστέρηση, αλλά όχι ουρανοκατέβατο. Κάποιοι δουλέψαμε εθελοντικά για χρόνια προς αυτή την κατεύθυνση και η ικανοποίησή μας από την ευρεία διάδοσή του είναι μεγάλη. Η παροχή ήρθε για να μείνει και για να απογειώσει το επίπεδο διαβίωσης των ανάπηρων ατόμων.

Πηγή: https://www.paron.gr/2024/05/26/st-kympoyropoylos-sto-quot-p-quot-o-prosopikos-voithos-ton-anapiron-atomon-irthe-gia-na-meinei/

Written by : Stelios Kympouropoulos

ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER